္from: http://childstoryhour.com
ဖြံျဖဳိးေရးလုပ္သားေတြ ရြာထဲ၀င္ရင္ က်င္ၾကံရမည့္ စည္းကမ္းမ်ားစြာရွိပါတယ္ ရြာသားေတြကုိ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ မေပးရ၊ ရြာသားေတြ မ်က္စီေနာက္ေအာင္မေနရ၊ရြာသားေတြနဲ႕ တစ္သားထဲ ေနရမယ္၊လူထုဆီသြား၊ လူထုနဲ႕ ေန၊ လူထုဆီက သင္ယူ၊ လူထုဆီက ရွိတာနဲ႔ စ ျပီးေတာ့ လူထုမွာရွိတဲ့ အရာနဲ႔ပဲ တည္ေဆာက္ပါ စသျဖင့္ေပါ့ ဒါေတြဟာ လူမႈဖြံျဖဳိးေရးလုပ္သားတုိင္း နားလည္ထားတဲ့ က်င့္၀တ္ေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတုိင္က်င့္ၾကံတဲ့ သူရွားပါတယ္။ ဆရာၾကီးလုိ႔ ေခၚခံရတဲ့ ဖြံျဖဳိးေရးဘုိးေအၾကီးအခ်ဳိ႕ ေတာင္ ဒီလုိမလုပ္ၾကပါဘူး ထားပါေတာ့ေလ။
အရင္က ရြာေတြသြားရင္ ရြာသားေတြ ေကၽြးတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ စားခြင့္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း ေက်းရြာကုိ အကူအညီလာေပးတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ ေက်းရြာမွာ ၀န္ထုတ္၀န္ပုိးေတြ ျဖစ္လာလုိ႕ ေက်းရြာက ေကၽြးတဲ့ ဟာကုိ မစားရဘူးလုိ႔ စည္းကမ္းလုပ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ မစားေတာ့ ေက်းရြာက လူေတြက ဒီလူေတြ ေသြးၾကီးတယ္ ငါတုိ႕ ေစတနာနဲ႔ ေကၽြးတာကုိ မစားဘူးလုိ႕ ထင္ၾကျပန္ေရာ မခက္ဘူးလား။ ေနာက္မွ ရြာသားေတြ ေကၽြးတာကုိစား ဒါေပမယ့္ ထမင္းစရိတ္ေပးခဲ့ ဆုိျပီး စည္းကမ္း ထပ္ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီနည္းကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။
တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ကယားျပည္နယ္ ဒီးေမာ့ဆုိ ျမဳိ႕နယ္က ရြာေလးတစ္ရြာကုိစစ္တမ္းေကာက္္ခဲ့စဥ္ကေပါ့ဗ်ာ။ ရြာေလး နာမည္က ၀ါပန္းပလုိ တဲ့ ၀ါးပင္ေပါက္တဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးလုိ႕ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ တစ္ရြာလုံးနွစ္ျခင္း ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြ ခ်ည္းပဲ။ ဒီးေမာ့ဆုိျမဳိ႕ေတာင္ အေတာ္ေခါင္တာ အဲဒီက ရြာဆုိရင္ေျပာမေနနဲ႔ ေတာ့ ငါးရက္မွ တစ္ေစ်းရွိတာ အဲဒီမွ သားငါး၀ယ္စားလုိ႔ ရတာ က်န္ရက္ေတြကုိ အိမ္မွာရွိတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေလး ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးေတြကုိ စားရတာ။ ေနာက္ အမဲလုိက္ ျပီးဟင္းစားရွာၾကတယ္။ အခုေခတ္ကေတာ့ အရင္ကလုိ သားေကာင္းမေပါေတာ့ သိပ္အလုပ္မျဖစ္ဘူးဗ်။ Continue Reading ->
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဗုဒၶဘာသာလူငယ္တစ္သုိက္ ေငြေဆာင္ကမ္းေျခကုိ အပန္းေျဖခရီးထြက္တဲ့အခါကေပါ့။ ကမ္းေျခ မွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္ေတြ ေပ်ာ္ပါးေဆာ့ကစားေနေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္မွေတာ့ အမ်ဳိးအမည္မသိတဲ့ ႏွလုံးသားေ၀ဒနာကုိ ခံစားေနရေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ မေပ်ာ္နုိင္မပါးနုိင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေ၀းတဲ့ ေနရာ ခပ္လွမ္းလွမ္း သဲေသာင္ျပင္မွာ တကုိယ္တည္း ထုိင္ျပီး ပင္လယ္ၾကီးနဲ႔ ၀င္ဆဲေနလုံးၾကီးကုိ ေငးေနၾကည္ေနမိတယ္။ Continue Reading ->
က်ေနာ္ကုိ သူငယ္ခ်င္းရာဇာက ေဟ့ေကာင္မင္းကယားျပည္အေၾကာင္းေရးမယ္ဆုိျပီး အခုတိဘာလုိ.မေရးတာ လဲ လုိ.ေျပာပါတယ္။အမွန္မွာ က်ေနာ္အပ်င္းၾကီးေနတာေၾကာင့္ မေရးျဖစ္တာပါ။ အခုေရးပါေတာ့မယ္။ ေရးမယ္ ဆုိျပီး မေရးျဖစ္တဲ့အတြက္လည္းအားလုံးကုိေတာင္းပန္ပါတယ္။
ကယားျပည္နယ္မွာ က်ေနာ္ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္မိဘူးတယ္ဗ်။
က်ေနာ္တုိ႕ သြားတဲ့အခ်ိန္က ေမလေလာက္ဆုိေတာ့ မုိးဦးက်ေလာက္ ေတာင္သူေတြ စုိက္ပ်ဳီးဖုိ႕ မုိးေမွ်ာ္ေနတဲ့ ကာလ ဒီနွစ္မွာ ဘာမွမစုိက္တဲ့ရန္ကုန္ၾကေတာ့ မုိးေတြသဲသဲမဲမဲရြာျပီး စုိက္မဲ့ပ်ဳိးမဲ့ နယ္ေဒသေတြၾကေတာ့ မုိးနည္းေနတာ အားလုံးသိမွာပါ။ က်ေနာ္ ဒီးေမာဆုိ႕ျမဳိ႕နယ္ထဲက ၆မုိင္ေဒါကလုိခူ ရြာစဆင္းမဲ့ေနေပါ့။ ေကာင္းကင္မွာ မုိးေတြအုပ္မႈိင္းေနတယ္။ က်ေနာ္ရြာထဲဆင္းရင္ တစ္အိမ္တက္တအိမ္ဆင္းသြားရမွာ ဆုိေတာ့ မုိးရြာရင္မဆင္မေျပလွဘူး နံနက္ထဲက မုိးမရြာပါေစနဲ႕ဆုေတာင္းေနတာ တကယ္လည္း ညေနအထိ မုိးမရြာဘူး ဒီလုိနဲ႕ ညဖက္ ေက်းရြာဥကၠဌနဲ႕ စကားလက္ဆုံၾကေတာ့ ရြာမွာဘာစုိက္လဲ ဘယ္လုိစုိက္ၾကလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူက မုိးမရြာရင္ေတာ့ ဒီနွစ္ေျပာင္းဖူးေတာ့ပ်က္ျပီ ဆရာေလးရယ္။ ဒီနွစ္မုိးအာၾကီးေခါင္တယ္ ၾကက္ရုိးထုိးေတာ့ လည္း မုိးရြာမယ္ပဲေျပာေနတယ္။ ဒါေပမယ္မရြာဘူး ေျပာင္းပ်က္ရင္ေတာ့ ဒီနွစ္ရြာသားေတြ ဒုကၡေကာင္းေကာင္း ေရာက္ျပီ။ မ်ဳိးေစ့ေတြကအေၾကြးယူထားတာေလ။ ေျပာင္းေအာင္ေအာင္ မေအာင္ေအာင္ ေပးရမွာ မုိးမရြာေတာ့ခက္ေပါ့ဗ်ာ။ဒီလုိမ်ဳိးေ၀းေ၀တစ္ခါ ျဖစ္တတ္တယ္ဗ်။ Continue Reading ->
က်ေနာ္က တကၠစီ စီးေသာလူတန္းစားမဟုတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘက္(စ္)ကားစီးပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဘက္(စ္)ကားစီးလဲဆုိေတာ့ တကၠစီစီးစရာေငြပုိ ေငြလွ်ံမရွိလုိ႕ ျဖစ္ ပါတယ္။ အခုတေလာေတာ့ အထူးဆုိတဲ့ကားမ်ား ေပၚလာေတာ့ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ အဆင္ေျပလွတယ္ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ အထူးေကာင္းေသာ အထူးကားမ်ားမွာ ထုံးစံအတုိင္း အထူးက်ပ္လာပါတယ္္။ အထူးၾကာလွပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ.ဆီမွာ ဒီလုိပါပဲ Air-Con ကားေတြေပၚခါစက အေတာ္ဟုတ္တယ္ ေနာက္ပုိင္း ေတာ့ Air-Con မလႊတ္ေတာ့ပဲ ဒုံရင္း အတုိင္းပဲျပန္ျဖစ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ အခုအထူးကားမ်ားသည္လည္း နန္းတြင္းဒုံရင္း ဇာတ္ေတာ္ၾကီးကုိ အဆင္အလာမပ်က္ ထိန္းသိမ္းၾကေလသည္။ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းေလစြ။
အခုလည္းက်ေနာ္ ဘက္(စ္)ကားစီး ရတာေပါ့။ သြားစရာ ရွိတယ္ ပပတုိ႕ သိ္န္းစုိးတုိ. နဲ႕ေတြစရာရွိတယ္။ ကားစီးသြားတယ္ ကားက အထူးကား ဘာထူးသလဲေတာ့မေမးနဲ႕ အထူးက်ပ္ အထူးၾကာ စေသာ ဂုဏ္ရည္ ေတြ နဲ႕ျပည္စုံတဲ့ မဟာအထူးကားၾကီးပါတကား စီးမိတာ မွားေလစြ။
အနုွီအထူးကားၾကီးက ေနာက္ကားမလာေသးလုိ႕ဆုိျပီး အလြန္ခုိင္လုံေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ အရိေမတၱယ် ဘုရားပြင့္မွ ကားထြက္မဲ့ ပုံစံျဖင့္ လွည္းတန္းမွတ္တုိင္တြင္ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားေနသည္။ ထုိကားအတြင္း ရွိေသာ ခရီးသည္ သပၸဴရိသႏြယ္၀င္မ်ားသည္ ခႏၡီပါရမီကုိ ျဖည့္က်င့္ေနၾက ေသာ္လည္း တခ်ဳိ႕မွာ မၾကားတၾကားအသံျဖင့္ “တကယ္တည္းမထြက္နုိင္ေသးဘူးဒီမွာေနာက္က်ေနျပီရွင့္” ဟုတစ္မ်ဳိး “ေဟ့ေကာင္ေတြကားထြက္ေတာ့ကြာ မထြက္ရင္တုိင္မွာေနာ္”ဟု တဖုံ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ က ကားဆရာနဲ႕စပယ္ယာကုိ ခ်ီးက်ဳးေထာပနာျပဳၾကေနသည္။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာၾကေသာ္လည္း စပယ္ယာမွာ အေလာင္းေတာ္ေတမိမင္းကုိ အားက်အတုယူကာ တုံတိဘာေ၀ ေနေလ၏။ Continue Reading ->
က်ေနာ္မွာ အက်င့္တခုရွိတယ္ဗ် ပတ္၀န္းက်င့္ရဲ့ အသံကုိ နားေထာင္ေနတတ္တယ္ ဆရာပါရဂူဘာသာျပန္တဲ့ သိဒထလုိ. ျမစ္ေရစီးသံနားေထာင္တာကုိ အားက်တာလည္းပါတယ္။ မုိးရြာရင္လည္း မုိးစက္ေတြသြပ္မုိးေပၚက်တဲ့အသံ ကုိဂီတသံလုိနားေထာင္တတ္တယ္။
တူထုသံ ကားေမာင္းသံ ေက်းငွက္သံ လူေတြစကားသံ ဒီအသံ အကုန္ကုိ တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့ အခါနားေထာင္တတ္တယ္ဗ် အခုလည္းက်ေနာ္ ခရီးထြက္စရာရိွလုိ. ရထားစီရမယ္ အင္း အခုလုိုေခတ္မီဖြံျဖဳိးတုိးတတ္လာေတာ့ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးက အေတာ္ေကာင္းဗ် အေတာ္လည္းအဆင္ေျပတယ္ ဒါနဲ့ က်ေနာ္ရထားကုိ ဘူတာၾကီးကစီးတယ္ဗ် ထုံးစံအတုိင္းအေဖာ္မပါလာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က အသံေတြနားေထာင္ျပီးေတာ့ အပ်င္းေျဖရတာေပါ့ ရထားမထြက္ခင္ၾကားရတာေတြက စုံလုိ.ေပါ့ဗ်ာ အျပန္အလွန္နႈတ္ဆက္သံေတြ၊ ေစ်းေရာင္းသူေတြေအာင္တဲ့ အသံေတြေပါ့ အံမယ္ရထားက အခ်ိန္မွန္တဲ့ဗ် ၅နာရီ ခြဲဆုိ ထြက္တာပဲ က်ေနာ္လည္း စကားေျပာေဖာ္မရွိတာနဲ့ အသံေတြနဲ.ေဖာ္ျပဳေနတာေပါ့ အစၾကားတာ ရထားဥၾသစြဲသံဗ် ေပၚပူေပၚ ……ေပၚ ေနာက္ ရထားဘီးလိမ့္သံၾကားရတယ္ ဟုတ္………ဟုတ္..ဟုတ္..ဟုတ္..ဟုတ္ နဲ့ ရထားအရုိန္စယူတဲ့ အသံေပါ့ဗ်ာ ေနာက္အရုိန္ေလးလည္းရလာေရာ ဟုတ္ဟုတ္ ………မဟုတ္ဟုတ္ ဟုတ္….ဟုတ္ဟုတ္္ မဟုတ္ဟုတ္လုပ္ တဲ့ဗ် ဒီလုိနဲ့ပဲ က်ေနာ္လည္းခရီးဆုံးေရာက္သြားတာေပါ့ ဒါေပမဲ့ နားထဲမွာ ရထားသံက မထြက္ဘူး ဟုတ္ဟုတ္…ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္လုပ္တဲ့ဗ်
တခါ က ရြာနွစ္ရြာၾကားထဲမွာ ေမ့ပင္တပင္ေပါက္ေနတယ္ ဘယ္အခ်ိန္ကစေပါက္သလဲဘယ္သူမွမသိၾကဘူး။ ေမ့ပင္ႀကီးက အသီးသီးဖုိ.ေမ့ေနတယ္။ဒါေပမယ္
ရွင္သန္ႀကီးထြားဖုိ.မေမ့ပဲ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာတယ္။ အနီးနားရြာနွစ္ရြာက လူေတြက ေမ့ပင္ႀကီးကုိ ဘာအပင္မွန္းမသိၾကဘူး။ တရြာတစ္ရြာက ေကာင္မေလးနဲ႕
တစ္ဖက္ရြာကခ်စ္သူနွစ္ေယာက္ဟာေမ့ပင္ႀကီးေအာက္မွာခ်ိန္ေတြ႕ၾကတယ္။ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကုိေစာင့္ေနရင္း ေကာင္မေလးကုိသူခ်စ္သူဆုိတာေမ့သြားတယ္။တခါ
ကုန္သည္ေတြကရြာနွစ္ရြာဆီ ကုန္ေရာင္းဖုိ.လာၾကရာ ေမ့ပင္ၾကီးေအာက္မွာ နားေနၾကျပီး သူတုိ.ကုန္ပစၥည္းေတြကုိဘယ္လုိ.အျမတ္ထုတ္ရမလဲဆုိတာေမ့သြားတယ္။
ျပီေတာ့ကုန္ပစၥည္းေတြကုိရြာနွစ္ရြာက လူေတြကုိအလကားေပးလုိက္ၾကတယ္။ ေနာက္တခါ ဓျမေတြကရြာနွစ္ရြာကုိ ဒျမတုိက္ဖုိ. ေမ့ပင္ၾကီးေအာက္မွာ အစီအစဥ္ဆြဲ ၾကတယ္
ဒါေပမယ့္ သူတုိ.ရဲ႕ လက္နက္ေတြကုိ ဘယ္လုိအသုံးခ်ရမလဲဆုိတာေမ့သြားတယ္။လက္နက္ ေတြကုိစြန္ပစ္ခဲ့ျပီး ေနရပ္ကုိ ျပန္သြားၾကတယ္။
က်ေနာ္လည္းေမ့ပင္ႀကီဆီသြားခ်င္ပါတယ္ အရာရာကုိေမ့ပစ္ခ်င္လုိ.ေမ့ပင္ႀကီးတည္ရွိရာကုိ ေမ့ပင္ႀကီးေအာက္ေရာက္ ဖူးတဲ့သူေတြေမးၾကည္ပါတယ္။ သူတုိ.လည္း ေမ့ံ့့့့့့့ ပင္ႀကီး
တည္ရွိရာကုိ ေမ့ေနၾက တယ္။ ခင္ဗ်ာတုိ.လည္းေမ့ပင္ၾကီးရွိရာေနရာကုိ သိရင္ေျပာဲပပါေနာ္။
p.s:စတုိင္သစ္လား စပယ္ျဖဴလားမမ်တ္မိေတာ့ပါ ဘယ္သူေရးလည္းမမွတ္္မိေတာပါ့။ ဒီအက္ေဆးေလးကုိ ႀကိဳက္လြန္းလုိ. ေမ့မရလုိ.မွ်ေသလုိက္ပါတယ္။
က်ေနာ္အတြက္ တိရ စၦာန္ထဲမွာ ေခြး၊ႏြားျပီးရင္ စတင္သိခဲ့တာ ပုရြတ္ဆိတ္ပါ
မူလတန္းအစ သူငယ္တန္းအဂၤလိပ္စာ ဖတ္စာအုပ္ရဲ႕ ပထမစာမ်က္ႏွာမွာ
Ant( အန္.)ပုရြတ္ဆိတ္ဟုေအာ္က်က္ခဲ့ရဘူးသည္။က်ေနာ္ ေနမေကာင္းလုိ.
ေဆးထုိးခံရေတာ့မယ္ ဆုိရင္ သားရယ္ပုရြတ္ဆိတ္ကုိက္သေလာက္ပါ
ပဲဆုိျပီး အေမအားေပးတတ္တယ္။ ေနာက္ျမန္မာစာမွာ ပုရြတ္ဆိတ္နဲ့
ႏွံေကာင္ပုံျပင္အေၾကာင္းသင္ေတာ့လည္း ဆရာမက ပုရြတ္ဆိတ္လုိ.အလုပ္ၾကိဳးစား
ဖုိ.ဆုံးမဖူးသည္။
ပုရြတ္ဆိတ္ေတြ ကက်ေနာ္အတြက္ေတာ့စိတ္၀င္စားစရာပါ။ သူတုိ႕ဆီက ေနျပီးက်ေနာ္တုိ.ေတြ အတူယူစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။သူတုိ.ဟာ ခႏၡာကုိယ္ေသးငယ္ ေသာ္လည္း ၾကံခုိင္မႈကမနိမ့္ပါဘူး။အျမင့္ကေနခ်
ၾကည့္ပါ သူတုိ. ဘာမွမျဖစ္ပဲေနလိမ့္မည္။ခႏၡာကုိယ္အေလးခ်ိန္ က ဧရိဟာထက္စာရင္ အလြန္
ေပါ့ပါးတာေၾကာင့္ စကၠဴတရြက္လုိ ေလက ပင္တင္ေပးထားနုိင္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ဘယ္အျမင့္
ကက်က် သူတုိ.ကေတာ့ေအးေဆးပဲ။ Continue Reading ->
ေန.တစ္ေန.ေမြးဖြားလာတယ္။သူအိပ္ယာကေနပုံမွန္ အတုိင္းပဲနုိးလာတယ္။
တစ္အိမ္လုံးဘယ္သူမွမရွိ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒီေန႕ဘာေနလဲ႔ျပကၡဒိန္ၾကည္.လုိက္ေတာ့ တစ္နွစ္တာ
ဆယ္နွစ္လထဲ က တစ္ခုေသာျမန္မာလျပည္ေန႔……….
သူဘာလုပ္ရမလဲ သူမသိအလုပ္ကလည္းပိတ္တယ္။သူခ်စ္ေန႔ရတဲ့သူကလည္း နယ္ကုိျပန္သြားတယ္။
အိမ္က သူငယ္ခ်င္းေတြြကလည္းသူကိစၥနဲ႔သူသြားၾကတယ္။အိိမ္မွာဘယ္သူမွမရွိ ပ်င္းပ်င္းရိရိရွိ လွ၏။
ဘာလုပ္လုိ.ဘာကုိင္ရမလဲမသိ ေနာက္ဗုိက္ဆာလာလုိ. အိမ္ေအာက္က ထမင္းဆုိင္မွာ ထမင္းေၾကာ္
နဲ႔ ကိစၥျပီး ေအာင္ စားလုိက္တယ္ စားမေကာင္းဘူး။ အိမ္ေရွ႕မွာဘစ္(စ္)ကားေတြ ေအာ္သြားတာ
ၾကားလုိက္ရတယ္ “ေျမနီကုန္း၊လစ္လမ္း၊ေျမာက္ဘက္မုဒ္ ေရႊတိဂုံ ေရႊတိဂုံ၊ေဆာက္လုပ္ေရး ဆူးေလ”
ေရႊတိဂုံဆုိပါလား ျမန္မာတုိ.ရဲ႕သေကၤတ၊ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕နွလုံးသား၊ကမာၻအံ့ဖြယ္တစ္ပါး ဒီေရႊတိဂုံ
ဘုရားကုိ သူမေရာက္ျဖစ္တာ ၁နွစ္ၾကာျပီ။သူရန္ကုန္မွာအေျခစ ခ်ကတည္းက မေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာ
တစ္နွစ္ၾကာျပီ။ အရင္နယ္မွာေနတုန္းက ရန္ကုန္ကုိ အလည္လာရင္တခါလာ တခါေတာ့ေရႊတိဂုံ
ဘုရားဖူးျဖစ္ေသးတယ္။ အခုရန္ကုန္မွာလာေနမွပဲ ေရႊတိဂုံကုိမဖူးျဖစ္ေတာ့တာတစ္နွစ္ၾကာျပီ
နုိင္ငံျခားက သူသူငယ္ခ်င္းေတြက သူကုိခဏခဏ ေျပာတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားနဲ႔ျမန္မာျပည္ကုိ
အလြန္လြမ္းေၾကာင္း ျမန္မာျပည္မွာေနတဲ့သူေတြ ေရႊတိဂုံကုိတန္ဖုိးထားသင့္ေၾကာင္း ေျပာဖူးတာ
သူျပန္ၾကားေယာင္မိတယ္။အင္းအခု သူဘာလုပ္ရမလဲ သိျပီ သူေရႊတိဂုံသြားဖူးမယ္။
ဟုတ္ျပီ သူအိမ္ျပန္ျပီး ေရခ်ဳိး၊အ၀တ္လဲျပီး ဘုရားသြားရမယ္။ Continue Reading ->
To love, in the context of Buddhism, is above all to be there. But 
being there is not an easy thing. Some training is necessary, some
practice. If you are not there, how can you love? Being there is very
much an art, the art of meditation, because meditating is bringing
your true presence to the here and now. The question that arises is:
Do you have time to love?
I know a boy of twelve whose father asked him one day: “Son, what
would you like for your birthday present?” The boy did not know how to
answer his father, who was a very rich man, able to buy anything for
his son. But the boy did not want anything except his father’s
presence. Because the role the father played kept him very busy, he Continue Reading ->
