က်ေနာ္ လူမႈ၀န္ထမ္းနဲ. The leprosy Mission International နဲ႕ပူးေပါင္းျပီး

မသန္စြမ္းသူမ်ား အတြက္ Survey ေကာက္ရန္ ကယားျပည္နယ္ လြဳိင္ေကာ္ ဒီေမာဆုိး ၿမိဳ.မ်ားကုိ သြား

ေရာက္ေတာ့ပါမယ္။

တစ္လ နွစ္လခန္. ၾကာမွာျဖစ္လုိ. Blog မေရးနုိင္ေတာ့ပါ။

တစ္လေလာက္ခြင့္ေပးပါေနာ္ က်ေနာ္ဘေလာေလးဆီလာလည္သူမ်ားကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ကယားက ျပန္လာရင္ လက္ေဆာင္ပုိစ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

အခုတင္တဲ့ ပုိစ္ေတြက အၾကံကုန္လုိ. ဆားခ်က္ထားတာပါ အားလုံးကုိေက်းဇူးပါေနာ္။

BYE BYE

Buddhists are increasingly blunt about affirming the primacy of this present world rather than being “world denying,” to use Albert Schweitzer’s old phrase. Among Chinese Buddhists, this idea is connected most commonly to the reformer Taixu (d. 1947) who expressed it as Buddhism for human life (jensheng fojiao). More recently it is linked to the most eminent living Buddhist teacher, MasterYinshun (b. 1906), who uses the phrase “Buddhism in the human realm” (jenjian fojiao) in contrast to emphasizing Buddhism in preparation for rebirth in the Pure Land after death. Fo Kuang Shan Buddhists frequently call themselves “humanistic Buddhists” to offer a similar emphasis. And the largest Buddhist groups in America, namely, SGI-USA and the Tzu-chi Compassion Relief Foundation, also give importance to life on earth as the primary locus of practice.

In addition to being committed to improving contemporary society, Buddhist institutions in many Asian countries are now recovering from oppressive government control, and for the first time have an opportunity to meet together to reflect on their institutional procedures and methods of using power. Major new nonmonastic Buddhist movements have emerged in Taiwan (the Tzu-chi Foundation), in Sri Lanka (the Sarvodaya movement), in Japan (Soka Gakkai and Rissho Koseikai), in India (the TBMSG movement), and elsewhere. Based on the Buddhist principle of consensus, it is necessary for representatives of these and similar Buddhist groups to come together for dialogue to reflect on their own social procedures now being practiced and to seek some consensus on the priorities and principles for the future.

A popular starting point is the account in the Mahaparinibbana Sutta (Digha-nikaya 16.1) where the Buddha used seven criteria to evaluate the social strength of the Vajjian society. Certain of these rules are to be expected-such as, support for the sangha, respect for elders, and respect for women in other families-but there is a remarkable insistence on maintaining traditions, both secular and religious, including non-Buddhist traditions. This principle reinforces the exceptional nonsectarian nature of early Buddhist teaching. In addition, there is the insistence on regular and frequent assemblies conducted in harmony and leading to harmonious settlements. A similar norm was applied to sangha meetings that used the rule of consensus for all decisions, making the sangha the epitome of democracy since everyone had a voice and everyone had to agree on all decisions.

Compassion is a gift of the human heart, but social processes are necessary for helping people evolve a sense of trust and universal responsibility. The Buddha recommended “regular and frequent meetings” that are convened, conducted, and concluded with consensus. The modern code words for these values are transparency, diversity and dialogue. The requirement of twice-monthly uposatha meetings of the sangha where decisions are to be made by consensus implies transforming dialogue. Only through careful and penetrating discussion, sharing of motivations and mutual adjustment of participants to the values and needs of each other, can consensus arise and harmony result for the benefit of the common good.

To help out social meetings to take time to be inclusive of everyone means that individuals must learn to take time to find balance. Fortunately, the world has a model for building a commitment to mindful ness, inclusion, transparency, and dialogue by following the example of Dr. Puey Ungphakorn.
From
Santi Pracha Dhamma
Essays in honour of the late Puey Ungphakorn

There are moments in my life I do not feel like doing anything,
but just to be still,
not even writing something like this (but it comes).

You see someone
and feel how wonderful that person is, going about his business.
May his pains and wishes not blur out the joy that is his life,
May he see the beauty of inner peace.
This is how artists are born.

You hear someone
and feel how beautiful his sound or voice is.
Just to be able to hear clearly, how we take it for granted,
and to be able to make happy sense of whatever sounds we hear.
All sounds are impermanent yet beautiful.
This is how musicians are born.

You smell a sweet smell,
and feel like a fragrant flower bursting from the earth,
bringing together water, fire and wind,
making the world beautiful and healthy.
No need to think or talk, just flower.
This is how poets are born.

You taste the first mouthful of plain rice or bread:
how sweet it tastes before the other flavours crowd your tongue.
It’s like meeting someone you truly love for the first time.
This is how you fall in love.

You feel the touch of one you love.
You have no love till you give it away.
Every breath counts, so breathe with love
to yourself, others and all around,
just as the warm sun-light shines on all alike.
This is how we meditate.

Passing thoughts cross your mind.
Smile gratefully at your past: let it come, let it go;
They are like roots that give the tree
so that it flowers and fruits, and gives cool shade.
Let the future grow like a seed cast far from the tree’s shadows,
so that it will grow into its own.
This is how you become truly happy.

You are just right how you are:
notice the joy as joy,
the pain as pain, the desire as desire, the hate as hate,
the delusion as delusion, the fear as fear, the emptiness as emptiness.
They are lost wanderers: smile at them, let them move on.
Then you will know whence and how they came.
The past is gone, you will tire to dig it up,
The future has not yet come, you will be restless to run after it:
Only the present is here, welcome it.
Live the moment, and you live well:
You are meant to be happy.

သစ္နက္ဟန္ရဲ႕စာေလးပါ ၾကိဳက္လုိ. တင္ထားတာ

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုခ်စ္မိေနလို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တိုင္ပင္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒါကို ေမာင္မင္းႀကီးသားက “မလုပ္နဲ႔ အဲဒါ ႀကိဳတင္ၾကံစည္မႈ” တဲ့၊
အဲဒါေၾကာင့္ သူအျပင္ထြက္တဲ့အခါ စာလိုက္ေပးမယ္ ေျပာျပန္ေတာ့ သေကာင့္သားက
“မလုပ္နဲ႔ အဲဒါ ၀တၱရားေႏွာက္ယွက္မႈ” တဲ့ဗ်ာ။
“အိုကြာ ဒါဆိုရင္ သူျမင္သာေအာင္ သူ႔အိမ္ေရွ႕ ေခါက္တုံ႕ ေခါက္ျပန္ လုပ္မယ္ကြာ”၊
“ဟေကာင္ရ အဲဒါ မသကၤာမႈနဲ႔ ၿငိမယ္ကြ မလုပ္နဲ႔” တဲ့၊
“ဟာ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဂစ္တာေလးတီးၿပီးေတာ့ သူသိေအာင္ လုပ္ပါရေစကြာ”၊
“ေၾသာ္ မင္းက ဆူပူေသာင္းက်န္းမႈနဲ႔ ၿငိခ်င္ ေနၿပီထင္တယ္” တဲ့၊
လုပ္ျပန္ၿပီဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ရေတာ့မလဲ။
“ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တာကို သူမသိႏိုင္ရင္ ေနပါေစေတာ့၊ ေခ်ာင္ကြယ္တေနရာကေနပဲ ေငးေတာ့မယ္ကြာ၊ ကိုယ္ခ်စ္ေနရရင္ ၿပီးတာပါပဲေလ”၊
“ဟာ မင္းကလဲကြာ ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈေတြ ဘာေတြနဲ႔ ၿငိေနဦးမယ္ေနာ္၊ ၾကည့္လုပ္ ၾကည့္လုပ္”၊
“ဟ မင္းဟာက အမႈေတြ မ်ားလွခ်ည္လား၊ ေတာ္ၿပီကြာ မခ်စ္ေတာ့ဘူး”၊
“ေဟ့ ေဟ့ မလုပ္နဲ႔ မလုပ္နဲ႔ အဲဒါမွ ထိန္ခ်န္မႈနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ ၿငိသြားမယ္” တဲ့။
ဘယ္လုိလုပ္ရေတာ့မလဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ မၾကံတတ္ေတာ့ဘူး၊ စဥ္းစားေပးၾကပါဦး။

(သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္ကို အလည္သြားရင္း ေတြ႔ခဲ့ရေတာ့ စာရြက္အေဟာင္းေလး တရြက္ေပၚမွ စာသားမ်ားကို ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ ေရးသားထားေၾကာင္း ၀န္ခံရင္း……)
အကုိ တစ္ေယာက္ပို႔ေပးတဲ့ forwardေလးပါသေဘာက်လို႔ တင္လိုက္တာ

မုံရြာက သူငယ္ခ်င္း ႏွင္းလဲ့ေၾကြ ဆီက က်ေနာ္ျပန္ကူးတာပါ ဟီဟီ

စပါးျပီးယာ၊ယာျပီးစပါး
အားခ်ိန္မဲ့၊နားခ်ိန္မဲ့
ခ်ဳိ.တဲ့ဘ၀မ်ား၊ ျပတ္သားပီျပင္
မ်က္၀ါးထင္ထင္၊ျမင္ရ
ေတြဆုံ.ၾကမွ၊ဲျျမိဳ.ျပယဥ္ေက်းမႈ
အေမွာင္ထုေအာက္က
ပိေနၾကတုိတေတြ
စာနာ နားလည္ႏုိင္ပါေစ။
ဒီရြာကေလး
ျမိဳ.နဲ.၂၀မုိင္ေ၀း
ပညာသင္ရာ
ေက်ာင္းေတာ္သာကင္း
မုိးတြင္းမွာဆုိ
ေခ်ာင္းကုိေက်ာ္ျဖတ္
လယ္စပ္ေ၀းေ၀း
ခရီးတာေ၀း
ေက်ာင္းေတာ္ေလးအထိ
ေရျပည့္လယ္ကြက္
ဗြက္နက္နက္မွာ
ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းလာ
ဒုကၡမေသးလွဘူးဗ်။
EM ဆုိတာ၊ခ်ဳိနဲ.လားဟင္
ပုိးသတ္ေဆးပုံး၊လုံးသလားျပားသလား
ဘုိကာခ်ီ ဆုိတာ ၊ခ်ဳိသလား ခါးသလား
စုိက္ပ်ဳိးပညာ ျပည္ရြာဖြံျဖဳိး
တုိးတက္ေစဖုိ.
ၾကဳိးစားဖုိ.လုိေၾကာင္း
မေမ့ေကာင္းဘူးဗ်။
တရြာလုံးေဖြကာၾကည္.
ေက်ာင္းေနသက္တမ္း
ဦးေရစစ္တမ္းေကာက္ရင္
လက္၁၀ေခ်ာင္းမျပည့္
၉တန္းဟာအျမင္.ဆုံး
အေမွာင္ဖုံးေသာပညာေရး
ေပးကာေပး၏မရ
ေသြးကားေသြး၏ မျမ။
ပညာေရး၊စီးပြားေရး
လူမႈေရး၊က်န္းမားေရး
ေလးခ်က္ပဲတြက္တြက္
ဆက္စပ္မႈရွိတာ
ေတြၾကမွာပါဗ်ာ။
ရပ္ရြာလူထုစံျပဳစရာ
အိမ္သာတစ္လုံး
တစ္ရြာလုံးေတာ.ရွိသင္တယ္။
ေဆး၀ါးအတု၊သမားအတု
Drရမ္းကုေဘး၊လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္
ေဆးေပးခန္းေတာ.ရွိသင့္တယ္။
နီးနီးနားနား၊ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္
အခ်ိန္မွန္ေစဖုိ.၊၀ိုင္း၀န္းပံ့ပုိး
စာသင္ေက်ာင္းေလးလည္းရွိသင့္တယ္။
ရပ္က်ဳိးရြာက်ဳိး၊သယ္ပုိးရြက္ေဆာင္
ထက္သန္စိတ္ဓာတ္
ပညာတတ္မ်ားလည္းရွိရမယ္။
သူငယ္ခ်င္း၊ဒီရြာေလးမွာ
BEER မရွိ၊TV မရွိ
Message Room, မရွိေပမဲ.
မင္းမပ်င္းရိနဲ.
သူတုိ.ရဲ.ေပါၾကြယ္တဲ့ေစတနာ
ေတြကမင္းကုိမ်က္ရည္ေတြျဖာသြားေစမယ္။
မရွိေပမဲ့ ရွိသူမ်ား၊ရွိေပမဲ့မရွိသူမ်ား
ႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ၊တုိ.ဟာေတြေ၀
ရပ္လ်က္ေနလ်င္
ရာဇ၀င္ကေလွာင္ေျပာင္လိမ္.မယ္။
အေမွာင္ခြင္းျဖဳိ၊မီးအိမ္အုိေလးျဖစ္ပါေစ
အေမွာင္နစ္ေနသူမ်ားဆီ
ေရာင္ျခည္တကြက္၊ေပးဆပ္ႏူိင္မယ္ဆုိ
ရွိေနမီးဇာ၊ျပာက်ပါေစကြာ
ထြန္းလင္းပါရေစခင္ဗ်ာ။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လူဦးေရအနည္းဆုံးေဒသ ပုံျပင္ဒဏၰာရီ မ်ားအမ်ားဆုံးေပၚထြက္ရာ

ရာသီဥတုနွစ္မ်ဳိးေလာက္ရွိတဲ့ေနရာေဒသ တစ္ခုကုိ အလုပ္ကိစၥတစ္ခု နွင့္ ခရီးထြက္ရပါမယ္။

ျပန္လာရင္ ဒီေဒသက အေၾကာင္းအရာေတြ ဓာတ္ပုံေတြ အမ်ားၾကီးတင္ျဖစ္ပါမယ္။

ဒီေဒသအေၾကာင္းေရးျဖစ္ပါမယ္။

တစ္လခြဲေလာက္ၾကာမယ္ မသြားခင္နုိင္သေလာက္ေတာ့ေရးပါမယ္။

က်ေနာကမၻာႀကီးစိမ္းလန္းဖုိ.

သစ္ပင္ေလးစုိက္မယ္ၾကံတုန္း

ေမေမက

သစ္ေတာအုပ္ေလးကုိ

လက္၀ါးထဲတည္.ထားတယ္။

က်ေနာ္ ကုိလံဘတ္ကုိအားက်ျပီး

ဘ၀ကုိရြက္လြင့္မဲ့အခ်ိန္မွာ

ေမေမေမတၱာေတြ႕က သမုဒၵရာေလးစင္းမက။

က်ေနာ္ေလာကၾကီးနဲ႕ ရန္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ

ေမေမ က အုိနာေသ စၾက၀ဠာေတာၾကီးကုိ

သီလ သမာဓိ ပညာ ဓားသုံးလက္နဲ႕

ခုတ္ထြင္ရွင္လင္းေနရဲ႕။

p.s: ေမေမ သစၥာအလင္း အတြက္အေမေန႕မွာေရးတာပါ မအားလုိ. အခုမွပဲတင္ျဖစ္တယ္

ကဆုန္လျပည္.ေနအထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ေရးပါတယ္။

ေလာကမွာအမ်ားစုဟာ အညတရေတြပါ ထူျခားတဲ့၀ိေသသပုဂၢိဳလ္ေတြရွားပါပါတယ္။ထူျခားတဲ့၀ိေသသပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ ေတြကုိၾကည္ညိဳဂရုစုိက္တာ ဟာ တစ္သီးပုဂၢဳိလဆန္ပါတယ္။

အညတရမ်ားကုိ ဂရုစုိက္တာ ဟာေလာကအက်ဳိးသယ္ပုိးရာေရာက္ပါတယ္ ေလာကထဲ ကုိယ္ပါ ပါ၀င္တာမုိ. ကုိယ္အတြက္လည္းအက်ဳိးမ်ား ပါတယ္။

ေဒသနာထဲမွာ `သဒိသံ ပါကံ ဇေနတိ´လုိဆုိပါတယ္မိမိျပဳတဲ့အလုပ္အတုိင္ ျပန္အက်ဳိးေပးပါတယ္။ဒီအတုိင္းပါပဲ က်ေနာ္တုိ.ေတြ သံသရာမွာ က်င္လည္တာ

အညတရအျဖစ္က်င္လည္တာမ်ားပါတယ္။ အညတရမ်ားကုိ ဂရုစုိက္မွသာ သံသရာမွာ က်ေနာ္တုိ.အညတရအျဖစ္ က်င္လည္စဥ္ ကုိယ္ကုိ ဂရုစုိက္မယ္သူရုိပါမယ္။

အညတရ မ်ားမွာ ေနရာတုိင္းမွာရွိပါတယ္ ဒါေၾကာင့္သူတုိ.အေပၚ အခက္အခဲမရွိ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳနုိင္ပါမယ္။၀ိေသသပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ေလာကတြင္ရွားပါ သျဖင့္ ကုသုိလ္ျပဳရန္

မလြယ္ပါ။အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ ေရႊးခ်ယ္လွဴျခင္းသည္ ပါရမီေျမာက္ေသာဒါန မဟုတ္ပါ။ ဘုရားအေလာင္းျဖစ္သည္ ေ၀ႆႏၱရာမင္းၾကီးသည္ ဇူစကာ ပုဏၰားလုိ. လူမ်ဳိးကုိ ပင္

ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေပးလွဴနုိင္ပါတယ္။ အညတရမ်ားအေပၚ ၾကည္ညိဳစိတ္ရွိရင္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ ကုိနွစ္နွစ္ကာကာ ျပဳနုိင္ပါမယ္။ဒ၏ါမွလည္းပါရမီေျမာက္ပါမယ္။

နိဗၺာန္ကုိ လုိလာၾကေသာ သူေတာ္ေကာင္းတုိ. စစ္မွန္တဲ့ခ်မ္းသာကုိလုိလွ်င္ ပါရမီျဖည္.က်င့္ရပါမယ္ မိမိနဲ႕ဆက္ဆံရသူ အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရႊး ၾကည္ညိဳစိတ္၀င္ျပီး

ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳျခင္းသည္ ပါရမီေျမာက္ေသာ အလုပ္မည္ပါသည္။

က်ေနာ္တုိ. တုိင္းျပည္မွာ ျပည္.စုံျပီးသား ျဖစ္ေသာ ၀ိေသသပုဂၢဳိလ္မ်ား နွင့္ ၀ိေသသေနရာ မ်ားအေပၚသာ ေကာင္းမႈျပဳတာမ်ားပါတယ္။တကယ္ လုိအပ္ေသာသူမ်ား ေနရာမ်ား

အေပၚ လွဴဒါန္းတာ အလြန္နည္းပါးပါတယ္။ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီး က `ေရႊေရာင္၀င္း၀င္း ဘုရားၾကီးနဲ႕ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ေစာင္းတန္းေတြေအာက္မွာ သူေတာင္းစားတစ္

ေယာက္ေတာင္းစာေနတာ ၾကည္မေကာင္းပါဘူး´လုိ.မိန္႕ဖူးပါတယ္။က်ေနာ္တုိ.ဆီမွာ social donation ေတြ လုိ.အပ္ပါေနပါျပီ။ေရႊေက်ာင္းေျပာင္ေျပာင္ ၀မ္းေခါင္ေခါင္ အျဖစ္

မ်ဳိးမျဖစ္ဖုိ. က်ေနာ္တုိ.ေတြမွာတာ၀န္ရွိပါတယ္။ဗုဒၶရဲ႕ဓမၼမ်ားကုိ ၾကည္ညိဳတာဟာ ပတ္၀န္းက်င္ကုိလည္း ဂါရ၀ျပဳရာေရာက္ပါတယ္။မေကာင္းမႈမ်ားကုိေရွာင္ၾကည္ရုံနဲ႕

သီလျပည္တယ္မမည္ပါ ေကာင္းမႈမ်ားကုိျပဳမွ သာသီလျပည္စုံတယ္မည္ပါတယ္။ဘုရားရွင္ ေလးသေခ်ၤနဲကမၻာတသိန္း ပါရမီ ျဖည္.က်င္ခဲ့တာဟာ အညတ၇မ်ားအတြက္ပါ။

က်ေနာ္တုိ.ေတြဟာ တ၇ာေတာ္မ်ားကုိ သိေသာ္လည္း အမွန္အသုံးမခ်ၾကသျဖင့္ မီးတုတ္ကုိင္ထားတဲ့ မ်က္ကန္းမ်ားနဲ႕တူပါတယ္ အလင္းေရာင္းကုိ ကုိင္ထားေသာ္လည္း

အလင္းေရာင္ကုိ မျမင္ရပါ။

ဒါေၾကာင့္ သာသနာနဲ႕ ၾကံဳရက်ဳိးနပ္ဖုိ. တရားေတာ္မ်ားအတုိင္း က်င့္ၾကံေနထုိင္ဖုိ.လုိပါတယ္။ဒီအတြက္ မိမိတုိ.ပတ္၀န္းက်င္ မွအညတရမ်ားအေပၚ သဒၶါ

နဲ႕ဂါရ၀တရားမ်ားထားကာ ဂရုစုိက္ဖုိ.အားထုတ္သင့္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။

Rfe: ဆရာၾကီးဦးေရႊေအာင္ အညတရမ်ားအေပၚၾကည္ညိဳတတ္ျခင္း၊ျမတ္ပန္းေ၀စာေစာင္၊တြဲ ၂၊မွတ္၁၀။ၾသဂုတ္လ၊၁၉၉၂

P.S: တျခားတစ္ဖတ္မွ ေတြးစရာတခုအျဖစ္သာတင္ျပျခင္းသာ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲနုိင္ပါတယ္

တခါ က ရြာနွစ္ရြာၾကားထဲမွာ ေမ့ပင္တပင္ေပါက္ေနတယ္ ဘယ္အခ်ိန္ကစေပါက္သလဲဘယ္သူမွမသိၾကဘူး။ ေမ့ပင္ႀကီးက အသီးသီးဖုိ.ေမ့ေနတယ္။ဒါေပမယ္

ရွင္သန္ႀကီးထြားဖုိ.မေမ့ပဲ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာတယ္။ အနီးနားရြာနွစ္ရြာက လူေတြက ေမ့ပင္ႀကီးကုိ ဘာအပင္မွန္းမသိၾကဘူး။ တရြာတစ္ရြာက ေကာင္မေလးနဲ႕

တစ္ဖက္ရြာကခ်စ္သူနွစ္ေယာက္ဟာေမ့ပင္ႀကီးေအာက္မွာခ်ိန္ေတြ႕ၾကတယ္။ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကုိေစာင့္ေနရင္း ေကာင္မေလးကုိသူခ်စ္သူဆုိတာေမ့သြားတယ္။တခါ

ကုန္သည္ေတြကရြာနွစ္ရြာဆီ ကုန္ေရာင္းဖုိ.လာၾကရာ ေမ့ပင္ၾကီးေအာက္မွာ နားေနၾကျပီး သူတုိ.ကုန္ပစၥည္းေတြကုိဘယ္လုိ.အျမတ္ထုတ္ရမလဲဆုိတာေမ့သြားတယ္။

ျပီေတာ့ကုန္ပစၥည္းေတြကုိရြာနွစ္ရြာက လူေတြကုိအလကားေပးလုိက္ၾကတယ္။ ေနာက္တခါ ဓျမေတြကရြာနွစ္ရြာကုိ ဒျမတုိက္ဖုိ. ေမ့ပင္ၾကီးေအာက္မွာ အစီအစဥ္ဆြဲ ၾကတယ္

ဒါေပမယ့္ သူတုိ.ရဲ႕ လက္နက္ေတြကုိ ဘယ္လုိအသုံးခ်ရမလဲဆုိတာေမ့သြားတယ္။လက္နက္ ေတြကုိစြန္ပစ္ခဲ့ျပီး ေနရပ္ကုိ ျပန္သြားၾကတယ္။

က်ေနာ္လည္းေမ့ပင္ႀကီဆီသြားခ်င္ပါတယ္ အရာရာကုိေမ့ပစ္ခ်င္လုိ.ေမ့ပင္ႀကီးတည္ရွိရာကုိ ေမ့ပင္ႀကီးေအာက္ေရာက္ ဖူးတဲ့သူေတြေမးၾကည္ပါတယ္။ သူတုိ.လည္း ေမ့ံ့့့့့့့ ပင္ႀကီး

တည္ရွိရာကုိ ေမ့ေနၾက တယ္။ ခင္ဗ်ာတုိ.လည္းေမ့ပင္ၾကီးရွိရာေနရာကုိ သိရင္ေျပာဲပပါေနာ္။

p.s:စတုိင္သစ္လား စပယ္ျဖဴလားမမ်တ္မိေတာ့ပါ ဘယ္သူေရးလည္းမမွတ္္မိေတာပါ့။ ဒီအက္ေဆးေလးကုိ ႀကိဳက္လြန္းလုိ. ေမ့မရလုိ.မွ်ေသလုိက္ပါတယ္။

မေန.ကအင္း၀စာအုပ္ဆုိင္မွာ ကမၻာအေရး၊Globalizationအေၾကာင္းေတြအမ်ားဆုံးေရးတဲ့ ဆရာေက်ာ္၀င္းတုိ.ရဲ႕wave မဂၢဇင္း၃နွစ္စာေလာက္ကုိ တစုတစည္းတည္းစုျပီ

ebookလုပ္ထားတဲ့ CD ေလးေတြ.လုိ.၀ယ္လုိက္တယ္ တေထာင္ပဲေပးရတယ္။ စုစုစည္းစည္းဖတ္ခ်င္သူအတြက္အဆင္ေျပတာေပါ့။က်ေနာ္ၾကိဳက္တဲ့  စံပယ္ျဖဳကုိလည္း ဒီလုိ.

လုပ္ေပးရင္ေကာင္းမယ္။wave က ထြက္တခ်က္မထြက္ဆုိ.ေတာ တစ္နွစ္ကုိ ၁၂အုပ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး ထြက္သေလာက္ေပါ.လုိခ်င္ရင္ ဒီမွာယူလုိ.ရသဗ်။

Wave မဂၢဇင္း ေအာင္ျမင္ပါေစ။

ဆရာေက်ာ္၀င္းေရေၾကာ္ညာေပးတယ္ေနာ္မုန္႕ေကြ်းရမယ္ဗ် 

လုိခ်င္ရင္ယူေနာ္ဒီမွာရွိတယ္။